بعضی از اعجاز قرآن:

الف: قانون زوجیت: بشر کشف کرده است که برای هر چیزی در جهان جفتی وجو دارد. از نباتات- حیوانات- - جمادات و انسآنها. در چند جای قرآن به این قانون اشاره شده است مثلا در سوره ی ذاریات آیه ی 49:

وَمِن كُلِّ شَیْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَیْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ﴿49﴾

و از هر چیزى دو گونه [یعنى نر و ماده] آفریدیم امید كه شما عبرت گیرید (49)

نکته از قانون بالا در معنویت کسی استفاد کند موفق است.

ب:سخن گفتن حیوانات: بشر تازه کشف کرده است که حیوانات با یکدیگر صحبت می کنند. اما همین صحبت کردن در قرآن آمده است در سوره ی نمل آیه ی 16 و17 و22:

وَوَرِثَ سُلَیْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنطِقَ الطَّیْرِ وَأُوتِینَا مِن كُلِّ شَیْءٍ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِینُ ﴿16﴾ وَحُشِرَ لِسُلَیْمَانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ وَالطَّیْرِ فَهُمْ یُوزَعُونَ ﴿17﴾

و سلیمان از داوود میراث یافت و گفت اى مردم ما زبان پرندگان را تعلیم یافته ایم و از هر چیزى به ما داده شده است راستى كه این همان امتیاز آشكار است (16) و براى سلیمان سپاهیانش از جن و انس و پرندگان جمع آورى شدند و [براى رژه] دسته دسته گردیدند (17)

فَمَكَثَ غَیْرَ بَعِیدٍ فَقَالَ أَحَطتُ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهِ وَجِئْتُكَ مِن سَبَإٍ بِنَبَإٍ یَقِینٍ ﴿22﴾ إِنِّی وَجَدتُّ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَأُوتِیَتْ مِن كُلِّ شَیْءٍ وَلَهَا عَرْشٌ عَظِیمٌ ﴿23﴾ وَجَدتُّهَا وَقَوْمَهَا یَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِن دُونِ اللَّهِ وَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِیلِ فَهُمْ لَا یَهْتَدُونَ ﴿24﴾

پس دیرى نپایید كه [هدهد آمد و] گفت از چیزى آگاهى یافتم كه از آن آگاهى نیافته ایم و براى تو از سبا گزارشى درست آورده ام (22) من [آنجا] زنى را یافتم كه بر آنها سلطنت مى کرد و از هر چیزى به او داده شده بود و تختى بزرگ داشت (23) او و قومش را چنین یافتم كه به جاى خدا به خورشید سجده مى کنند و شیطان اعمالشان را برایشان آراسته و آنان را از راه [راست] باز داشته بود در نتیجه [به حق] راه نیافته بودند (24)

پ: کروی بودن زمین: که سال ها به گرد بودن و چرخیدن زمین می اندیشید. در سوره ی یاسین آیه ی  38 ، سوره ی الشعرا آیه ی 28، سوره ی بقره آیه ی 142

وَالشَّمْسُ تَجْرِی لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ذَلِكَ تَقْدِیرُ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ ﴿38﴾

و خورشید به [سوى] قرارگاه ویژه خود روان است تقدیر آن عزیز دانا این است (38)

قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَیْنَهُمَا إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿28﴾

[موسى] گفت پروردگار خاور و باختر و آنچه میان آن دو است اگر تعقل كنید (28)

سَیَقُولُ السُّفَهَاء مِنَ النَّاسِ مَا وَلاَّهُمْ عَن قِبْلَتِهِمُ الَّتِی كَانُواْ عَلَیْهَا قُل لِّلّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ یَهْدِی مَن یَشَاءُ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ ﴿142﴾

به زودى مردم كم خرد خواهند گفت چه چیز آنان را از قبله اى كه بر آن بودند رویگردان كرد بگو مشرق و مغرب از آن خداست هر كه را خواهد به راه راست هدایت مى کند (142)

ت:جاذبه عمومی: جاذبه ای که توسط نیوتن کشف شد. که در سوره ی رعد آیه ی 2 است:

اللّهُ الَّذِی رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَیْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ یَجْرِی لأَجَلٍ مُّسَمًّى یُدَبِّرُ الأَمْرَ یُفَصِّلُ الآیَاتِ لَعَلَّكُم بِلِقَاء رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ

خدا [همان] كسى است كه آسمآنها را بدون ستونهایى كه آنها را ببینید برافراشت آنگاه بر عرش استیلا یافت و خورشید و ماه را رام گردانید هر كدام براى مدتى معین به سیر خود ادامه مى دهند [خداوند] در كار [آفرینش] تدبیر می کند و آیات [خود] را به روشنى بیان می نماید امید كه شما به لقاى پروردگارتان یقین حاصل كنید (2)

ث: گرفتن نفس در اوج آسمان ها: هر چقدر انسان به بالا تر می رود نفسش می گیرد. که در سوره ی انعام آیه ی 125 است:

فَمَن یُرِدِ اللّهُ أَن یَهْدِیَهُ یَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلإِسْلاَمِ وَمَن یُرِدْ أَن یُضِلَّهُ یَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَیِّقًا حَرَجًا كَأَنَّمَا یَصَّعَّدُ فِی السَّمَاء كَذَلِكَ یَجْعَلُ اللّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِینَ لاَ یُؤْمِنُونَ ﴿125﴾

پس كسى را كه خدا بخواهد هدایت نماید دلش را به پذیرش اسلام می گشاید و هر كه را بخواهد گمراه كند دلش را سخت تنگ می گرداند چنانكه گویى به زحمت در آسمان بالا مى رود این گونه خدا پلیدى را بر كسانى كه ایمان نمى آورند قرار مى دهد (125)

ج: مراحل خلقت انسان: که علم تا کنون به بیشتر از این هم نرسیده است. و در سوره ی مومنون و آیه ی 14 می باشد:

ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَامًا فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا ثُمَّ أَنشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ ﴿14﴾

آنگاه نطفه را به صورت علقه (خون بسته) درآوردیم پس آن علقه را [به صورت] مضغه ( پاره گوشت شدن) گردانیدیم و آنگاه مضغه را استخوآنهایى ساختیم بعد استخوآنها را با گوشتى پوشانیدیم آنگاه [جنین را در] آفرینشى دیگر پدید آوردیم آفرین باد بر خدا كه بهترین آفرینندگان است (14)

چ: کوه ها ونفع آنها برای بشر: بشر فهمیده است که وجود کوه باعث تعادل جهان شده است. که در سوره ی نبا آیه 7 و سوره ی نمل آیه ی 88 اشاره شده است:

 وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا ﴿7﴾

و كوهها را [چون] میخهایى [نگذاشتیم] (7) ( کار میخ محکم نگه داشتن است)

وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَهِیَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ صُنْعَ اللَّهِ الَّذِی أَتْقَنَ كُلَّ شَیْءٍ إِنَّهُ خَبِیرٌ بِمَا تَفْعَلُونَ ﴿88﴾

و كوهها را مى بینى [و] مى پندارى كه آنها بى حركتند و حال آنكه آنها ابرآسا در حركتند [این] صنع خدایى است كه هر چیزى را در كمال استوارى پدید آورده است در حقیقت او به آنچه انجام مى دهید آگاه است (88)